| تبليغات | X |
من حتی چون کودکی که روی دوچرخه اش نشسته بود و با شمارش در انتظار بازگشت خویش و خود را تهدید می کرد که اگر نیایی میروم(!) توان سخن گفتن با خود را هم ندارم...مهدیه از دنیا رفت بی آنکه از ما خداحافظی کند! حتی مجال خداحافظی را به ما هم نداد! دیده دریا کنم و صبر به صحرا فکنم... واندرین کار دل خویش بدریا فکنم... و استاد اخلاق که با کلام غیر اخلاقی خود تردید را در چشمان ما می نشاند و قوانین حیوانی زندگی انسان را یادآوری! و چشم بصیرت دوستانی که دو گوش بر سر من میبینند و هراس برای متاسف شدن برای من! و سخت بالپوشانی که اینهمه عضو دارند اما مرا به راسته ی خود راه نمیدهند!بال ندارم اما کمی پوست کلفتی به من بیاموزید!۳هفته گذشت، فقط ۳ هفته!!!
چه فریاد آشنایی...:
تهران... آزادی...کرج!
بسی دلم گرفت!
· ما هرچه داریم از شهدا داریم؛ امیر کبیر شهید نبود؟
· همه ما مسؤل گفته ها و نگفته هایمان هستیم؛ رحیم پور ازغدی چقدر مسؤلیت پذیر است!
· وظیفه رسانه ها اطلاع رسانی و آگاهی بخشی است؛ من از بالکن افتادم پایین و پام شکست و بعد با موتور تصادف کردم پام شکست و آبروی من رفت!
· جو دانشگاه ها و مراکز علمی نباید متزلزل شود؛ از 11 مهر ...یا حسین...!
· در اسلام مفهومی به نام یهودی ستیزی وجود ندارد؛ امام فرمودند اگر هر مسلمان یک سطل آب بر اسرائیل بریزد، اسرائیل محو خواهد شد!
· یاد امام و شهدا...؛ نمایشگاه عکسی برگزار شد و ما از برگزاری آن خیلی خسته شدیم!
· همکارم با خبر های خارجی در خدمت شماست ؛ آیت الله جنتی گفت اگر او نبود منطقه خوزستان را از دست می دادیم!
· با سلام و صلوات بر محمد و آل محمد ؛ چند ده نفر اعتراض کننده و چند صد صندلی خالی و اردوی خانوادگی به نیویورک!
پ ن :
پدر بزرگ! لطفا صدای تلوزیون را کم کنید! مغز نداشته ام مخدوش شد!
شهر خالی است ز عشاق بود کز طرفی مردی از خویش برون آید و کاری بکند
از ماست که بر ماست
خودم کردم که لعنت بر خودم باد
پ ن :
مردک کابینه هم تعیین کرده و داره رای میگیره ، یه بدبختایی هم مثل من پاشون گیر امتحانای پایان ترم ه ! حقمونه!
از این دست ضرب المثل ها اگه در توبره دارین عاریت بدین که سخت مشغول خود زنی هستیم!
مرگ، از پنجره ی بسته به من می نگرد
زندگی از دم در
قصد رفتن دارد
روحم از سقف گذر خواهد کرد
در شبی تیره و سرد
تخت حس خواهد کرد
که سبک تر شده است
در تنم خرچنگی ست
که مرا می کاود
خوب می دانم من
که تهی خواهم شد و فروخواهم ریخت
توده ی زشت کریهی شده ام
بچه هایم از من می ترسند
آشنایانم نیز
به ملاقات پرستار جوان می آیند (عمران صلاحی)
انقلاب مخملی ...امتحان و تنبلی !
تغییر برای خوشایند یار غار
زير تيغ...!
چه مهمانان بی درد سری هستند مردگان
نه به دستی ظرفی را چرک میکنند
نه به حرفی دلی را آلوده
تنها به شمعی قانعند و
اندکی سکوت
حسین پناهی
من زندگی را دوست دارم
ولی از زندگی دوباره می ترسم
دین را دوست دارم
ولی از کشیش ها می ترسم
قانون را دوست دارم
ولی از پاسبان می ترسم
عشق را دوست دارم
ولی از زن ها می ترسم
کودکان را دوست دارم
ولی از ائینه می ترسم
سلام را دوست دارم
ولی از زبانم می ترسم
من!!!
من روز را دوست دارم
ولی از روزگار می ترسم!
مریم می گویدم:
به آدم ها نباید نزدیک شد...دورنمای آدم ها خیلی زیبا تر است...
پ ن : مدتی است سرگردانم...که جواب ابلهان خاموشی است یا سکوت علامت رضاست؟
1- در نگاهی گذرا به این صفحه ی مجازی _در پست های اخیر _ هرچه یافتم، عاریتی بود از این و آن و هیچ از تراوشات ذهن خسته ی خودم. پس می نویسم ، هرچند کسی نخواند.
به قول پناهی هنوز هم کمی دیوانه ام؛ دیوانگی هم عالمی دارد...به شرط آنکه خالص باشد، بی هیچ اضافاتی، بی هیچ مزاحمی و مزاحمتی... دیوانگی تمام نمی شو د که از سال ها پیش دیوانه بودم؛ آن زمان که فکر می کردم خدا ، در اتاقکی کوچک کتابهای درسی مان را می نویسد؛ هنوز به مدرسه نمی رفتم... و آنگاه که برای مرگِ پدر بزرگِ زنده گریه میکردم و حالا که دیوانه ترم برای نبودِ پدربزرگ هیچ اهمیتی قائل نیستم! و آن زمان که به مدرسه رفتم تا به قول پدر " بی سوادی از خانه ی ما ریشه کن شود" ، معلم را عروسکی دیدم که دوستان زیاد دارد و در جیبش تخم خربزه بوداده !!! و هنوز دیوانه ام ... و فکر می کنم دیوانگی ام با گرمای هوا منبسط می شود و خصوصا حالا که در خانه ام و رطوبت هم بر آن تاثیر گذار! مگر نه آن است دیوانگی؛ که ساعت ها به تابلوی دیوار اتاقم خیره می شوم و خود را در آن کوچه ی کاهگلی، تنها و آسوده می یابم و ناگاه تصور وجود سوسکی در آن دیوار های قدیمی مرا از خیال به بیرون پرت می کند! و چه پرش خسته کننده ای! و شاید توقف در خیابان برای وارسی برگ درخت و یافتن بار قارچ روی آن هم دیوانگی باشد، از نوع عالمانه اش! دیوانگی هر چه باشد ، نه آغازش پیداست و نه پایانی دارد.
2- یار غارم گفته بود که " آدم هایی که زیاد حرف می زنند تنها ترند"... یار غارم ، من هم میدانم ، وسعت تنهایی شان از تنهایی من و تو که حرف می زنیم و کسی حرفمان را نمی فهمد و سکوت می کنیم ، گسترده تر است. ما را به سخره می گیرند زیرا به دنبال "سرگشته راه حق " می گردیم و پوزخند می زنند زیرا از آمار کتابهای ماندلا بی خبرند ! و از دادن کتاب های داستان مجانی به ما ابا دارند زیرا " تهوع" می خوانیم و چون در کلاس انقلاب از "آزادی پس از بیان " سوال می کنیم ، محکوم می شویم به نمره 12 !
حالا ما تنها تریم یا پارچه فروشی که بی وقفه حرف می زند؟
3- ای فروغ ماه حسن از روی رخشان شما آب روی خوبی از چاه زنخدان شما
عزم دیدار تو دارد جان بر لب آمده باز گردد یا بر آید چیست فرمان شما
.jpg)
چند روز است که دیوانه ی دیوانه ام !
عین قاطری که حجم و وزن بار فردایش را میفهمد
کرخت و پهن
و عشق ،
چند کیلو موز نه چندان اعلاست ،
برای بیماری که
نفسهایش به شماره افتاد است !
خودکار بیک هر کشف ادبی را لوث میکند
و مداد رئالترین قلم است ،
برای استعاره های دوستانه و قرار و مدارهای سکسی !
فکر میکنم باید چهار کیلو به وزنم اضافه شود
و دارایی ام را دوبرابر کنم،
تا بتوانم شکوه هستی را با نثری کلاسیک توصیف کنم !
خودنویس ها نوشت افزار پیامبرانند
و کاغذهای کاهی
به قطعه زمینی شبیه اند ،
که از دستی پاک به ارث مانده اند !
زنده یاد حسین پناهی - نمیدانم ها
پ ن :
- می دانم که کسی نمی خواند
- می دانم زندگی به ارزش زیستن نمی ارزد
- از آدم های حقیر بزرگ نما متنفرم
- ز تو مي پرسم اي مزدااهورا ، اي اهورامزد
كه را اين صبح
خوش ست و خوب و فرخنده ؟
كه را چون من سرآغاز تهي بيهوده اي ديگر ؟
بگو با من ، بگو ... با ... من
كه را گريه ؟
كه را خنده ؟
آن یکی خر داشت ، پالانش نبود
یافت پالان، گرگ خر را در ربود
کوزه بودش ، آب می نامد بدست
آب را چون یافت، خود کوزه شکست (مولانا)
پ ن : روزگار من شده این...
من بزدل نیستم! مقاومت من نشانه شجاعت من است!
پ ن :
با پیمانه ای
به کوچکی جانم
کنار مرداب شب،
نشستم
بی خستگی ،
پیمانه ،پیمانه ،
شب را به دوش کشیدم
و در گودال نیستی ریختم!
امروز، اما.
شب زده.
به جای آنکه از چاه برآیم
احساس یوسف را دارم
هنگام که برادران
او را به پایین می فرستادند
و او به دهانه ی چاه
می نگریست؛
و غیبت خود را بر زمین
حس می کرد
و با خود می گفت :
آه پدر،
اگر تو آن گندم را نخورده بودی
من امروز
با طناب برادران
به چاه فرو اندر نمیشدم
یعقوب ،
آدمی دیگر است
برادران ،قابیلانی دیگر
_ اکنون نیز،
هابیل ها یگانه اند
و قابیلان بسیار
و اگر قابیل را ،
جفتجویی، انگیزه ی قتل برادر بود
امروز اما
بی جانمایه ی هیچ انگیزه ای
برادر می کشند
آه، پدر
اگر تو آن گندم را نخورده بودی...!
می دانم
زندگی داغی است
که پدر
با همان دستان که گندم را چید
بر پیشانی ما کوبید
اما،
دنیا به سادگی ساحلی نیست
انباشته از گوشماهی
و تو ، کودکی،
که ناخواسته ، بر چوب پاره ای
از دریای عدم
به ساحل وجود
افتاده باشی
که،
با فراغت یک کودک
خود را به بازی گوش ماهیها
مشغول داری
تا هنگامی
که مرگ گرسنه
در رسد.
جهان، حتی کویری نیست
که تو در آن
ره گم کرده باشی
و پیش از آنکه کرکسانی در رسند
عقاب آفتاب
عمرت را ربوده باشد؛
جهان، دریاست،
ناپیدا کرانه
و تو
در امواج توفنده
به کنده ی لرزان جان چسبیده
_ که رو به پوسیدگی است_
و بر سرت،
رعد دمان
و تندر جگرشکاف بی امان
و در زیر، بیم کوسگان...
آه پدر...
اگر تو آن گندم را نخورده بودی......!
(موسوی گرمارودی)
در کوچه های مشق شب
دارا نه سیب داشت ، نه نان و آب !
در جعبه ای سیاه و سفید
خرگوش می نوشت و روباه می ربود !
در مکتبی پر از میز و صندلی و یک تخته سیاه
تردید ها جهید
در تخته ای سفید ،
بابا در ترس دست های من لرزید
کوتاه شد بلند ، گاهی بلند هم در قامتش خمید !
در سایبان آفتاب
در ظهر بازگشت
سنگین ترین اسناد دانشم
بر روی دوش های من آرام
می دوید
سالها گذشت!
آگاه مي شدم
با تخته اي سياه با دانشي جديد...
يك ترس بي رغيب!
سالي دگر گذشت
در جعبه اي سياه در جعبه اي سفيد
اقسام رنگها...؛
احشام بي ريا ، اهلان پر فريب
سرشار مي شدم از هرچه خواندني ، از هرچه ديدني...
سرشار از دروغ ، سرشار از نهيب
آگاه تر شدم
آگاه و بي نصيب
در محفلي غريب ؛
زندان عقل ها
تسليم و سر به زير
اما به زير برف
برفي كه تا ابد خوابيد بر زمين...
پ ن :
۱. این سالهای زندگی همرا با تحصیل من بود! اما ای کاش در دوره ای دیگر...!
۲.و من در تنهایی خویش به تنهایی خویش بازمی گردم و اینبار مهمان شهر خودم هستم!
۳.خط کشیدن بسیار بسیار بسیار آزارم میدهد، پس اینبار فقط دور خودم خط می کشم!
۴.آن روز رفته بود به عطاری محل، اما به جای عطر کمی سم خریده بود...!
چندی پیش بنا به الزام اتوبوس نشینی و عطسه های حاصل از دود سیگار راننده نسبتا محترم ، دست بر دامن بانوی فروشنده بوفه زدیم که حاجتمان را روا نماید. ایشان هم یک ۲۰۰ تومانی از کفمان ربود و بسته ای دستمال در کف ما نهاد . تا به حال دستمال کاغذی آن هم جیبی اش این چنین مرا به شگفت فرو اندر نکرده بود که دیدن برگه فال حافظ زیر و زبرم کرد! اندر فواید گذران عمر در خوابگاه بسیار دیده بودم که کودکان دانشجوی در همه احوال غزلی از سفره بی دریغ حافظ بر می چینند و فرداشان را بر آن پی می سازند، آن هم با نیت آگاهی از پایان خوش و ناخوش آزمونی، بر هوا رفتن اتومبیل استاد و خصوصا آگاهی از احوال جانوری به نام شوهر!!! اما حافظ و دستمال کاغذی از عجایب روزگار ماست! گاه و بی گاه قوه دلسوزی ام فعال می شود که : بیچاره حافظ!
که او خود شده است یکی از افراد گروهک دستفروشی، در مترو ، پارک ، چراغ قرمز و ترافیک...حافظ هم کمک می کند به افزایش درآمد مردم سرزمینش و شاید با همین دستفروشی هایش و فال های اوقات بیکاری نامش در میان عوام و خواص جریان دارد و زنده است!
پ ن :
به جان پیر خرابات و حق صحبت او
که نیست در سر من جز هوای خدمت او
مکن به چشم حقارت نگاه در من مست
که نیست معصیت و زهد بی مشیت او
امروز مي خواهم به ازاي همه ساعت ها و دقيقه ها و ثانيه هاي نوشتن مشق هايم فقط گريه كنم...
پ ن : مسؤليت داشتن يعني مرگ
امروز فهمیدم چقدر آدم های دانا و اندیشمند وجود دارند و من از این قافله عقبم! و در قافله ای اسیر شده ام که مرا به عقب می راند. علم ، علم است اما حالا با درد دست های بسته حاصل از علم خودم می نویسم.
علم علم است، اما نه با زور زورگویانی که تندیس سرنوشتمان را تراشیدند...جبر قانونی ناخواسته در منطق اختیار است. و من اختیاری ندارم ، برای بازگشت به کودکی ام ...به شعر های مولانا، به صدای تعریف، به صدای پریسا...
ای یوسف خوش نام ما...
به همه ی روز های خالی پر از شور آموختن و حالا روز های پر از خستگی و بی هیچ انگیزه ای.
خوش می روی بر بام ما...
بام ترک خورده عالمانی که من زیردست آنانم!عالمانی که علمشان محدود به بازی با کلمات است و صفحه های نورانی جهالت بر دیوار ـ(ویدئو پرژکتور)ـ که شیوایی تصنعی کلامشان در گرو آن است!
ای کاش کودکی...
پ ن :
من اگرچه پیرم و ناتوان تو مرا ز درگه خود مران
که گذشته در غمت ای جوان همه روزگار جوانی ام
همچو فرهاد بُود کوه کنی پیشه ی ما
کوه ما ، سینه ی ما
ناخن ما ، تیشه ی ما
بهر یک جرعه ی می، منت ساقی نکشیم
اشک ما باده ی ما ، دیده ی ما شیشه ی ما
اما! سالي كه تمام شد اينگونه آغاز نشده بود! پس نكويي سال از بهارش پيدا نيست؟
آغاز خوبي نبود _بهار 88_ همانطور كه پايان بدي داشت _87_ اندوه از آغاز شدنش بدينگونه ، بيشتر به خاطر ترس از اينگونه پايان يافتنش است. بهاري كه اينقدر غمگين و مشوش آغاز شده بي شك پايان ناخوش تري به دنبال خواهد داشت!
87 پايان يافت ،همان لحظه كه 88 آغاز شد. باري چه فرق مي كند ؟ ـ چون شهر هاي شمالي كه يكي تمام نشده پا در آن يكي نهاده اي و فقط تابلویی ورودت را خوشامد می گوید ـ! بي آنكه تو خود بداني ! و اگر سر و صدا هاي آزار دهنده ي جعبه جادويي نبود 87 همچنان ادامه داشت! بي آنكه تو خود بداني! و شايد بازه زماني ناراحتي من مشكل داشت! نيمه اي در پايان و نيمه اي در آغاز !
باز هم فرقي نمي كند : پايان بد ، آغاز بد ! هيچ فرقي نميكند!
پ ن : دلهره ي هستي را براي بار چندم خواندم!
مي خواهم بنويسم اما هرچه تلاش مي كنم نتيجه اي ندارد . شايد دوري ام از قلم موجب قهر و غضب كاغذ شده باشد از دستان نگارنده...اما چه كنم كه سخت محتاج نوشتنم!
دوري از نوشتن شايد فراموشي كاذبي را به ذهنم القا مي كرد، اما در پس آن ، دستانم همچنان به دنبال گمشده خويش بودند و ذهنم را هرچه با چشم بسته اين سوي و آن سو مي بردم ، بينا تر شد!
حال من پشيمانم از ننوشتن، از دوري ، از غضب ، از غفلت. غفلت خودم و اصرار دستانم و ناديده گرفتنشان!
من سخت محتاجم به نوشتن اما نمي توانم!
از این دانشگاه
از این استادا
حالم به هم می خوره
کمک!
چند روز پیش تولد کسی بود! اما من هم فراموش کرده بودم!
پ ن ۱:میلادم مبارک!
پ ن۲ :غم کهن به می سالخورده دفع کنید ....که تخم خوشدلی اینست و پیر دهقان گفت
به سفید بختی کسی
که تاجبرف کاج ها را
بر سرش می تکانند
درباغ زمستانی ایستاده ام
افعی وار ، مغموم
در چنبره سکوت
کاش بالایم را به صنوبر ها پیوند می زدند
درازا دامنا
ای شب
مرا چون دره در خویش بفشر
که دلم آشنای باستانی توست
(گرمارودی)
دیگر چشمانم هیچ را از همه و همه را از هیچ باز نمی شناسد،قلم در دستانم به سان کودکی است که از چرخشش لبخند بر لب می نشیند و لبخند نشانی از حماقت است.
و حماقت سرود آرامش است ، آرامشی که حاصل ندانستن، و ندانستن که آبستن خاموشی است. خاموش و نادان و آرام و احمق!
و خاموشی و آرامش برادرند... اما در ذهن کوچک من مسکن نمی گزینند! به آرامش احتیاج دارم، پس احمق می شوم و خاموش...
ـــــــــ حالا فهمیدم که صدا دردناک تر از سکوت است ــــــــــ
پ ن :
- شاید دیگر در این سرای نگارنده ای خطی ننگارد.
- حالا قلم ِ من ، کودک ِ من است و به بازی اش مرا آرام می کند.
- تا درودی دیگر بدرود !
اجنبی به من بگو چه کنم؟!
مگر تو آفریده ی خدای دیگری ؟!
مگر آفتاب اول از شرق طلوع نمی کند تا به تو برسد؟!
پ ن. قلبم را در گیوتین سخنانش خرد کرد _جوانکی که در تاکسی نشسته بود_ ؛
- ساعت؟
- بفرما !
- قبلش این هزاری رو 2 تا پونصدی بده بدم به این آقا
_ نگاه کنجکاو راننده به شخص سوم _
- گفت پول نداره؟
- گفت کرایه برای برگشت نداره...
حرفهایش روحم را در منگنه سوراخ سوراخ کرد، چند جمله ای بیش نگفته بود اما حزن حاصل از همان جملات کوتاه سال ها از عمرم کاست. حرف هایش تکرار آنچه بود که من می دانم ، تو نیز می دانی _سرنوشت کشورم_ جوانی برومند که به بهانه ی کرایه تاکسی سرش را به زیر افکنده و تقاضا ی کمک می کند...
- نباید کمکش می کردی ، کرایه بهانست
- نتونستم کمکش نکنم ، جوونه مثل خودم...
من هم تجربه کردم شما هم ، هم! پیرزنی که در حیاط دانشگاه (!) ایستاده بود و برای خرید نان کمک می خواست !
راننده آهی کشید و گفت : اینا همه لجن مملکت ماست
جوانک درب را باز کرد و گفت : اینا همه سیاست مملکت ماست...و رفت...
_ سیاست = لجن ؟؟؟
ای کاش دیدنی بود، در ِ رحمت ایزدی
چشمانم دیگر هیچ را از همه و همه را از هیچ باز نمی شناسند...قلم در دستانم بسان کودکی است که از چرخشش لبخند بر لب می نشیند و لبخند نشانی از حماقت است !
اگر دیدنی بود در ِرحمت ایزدی ...؟
چیزی برای گفتن ندارم... مطلبی که در زیر آمده کش رفتنی بیش نیست از بلاگ دوست مان "نیک آهنگ کوثر"
پ ن :
آقای احمدی نژاد: “جمهوری اسلامی ایران امروز به یک قدرت جهانی تبدیل شده است و با ۲۰۰ کشور جهان روابط خوب اقتصادی و سیاسی دارد.”
منبع: خبرگزاری مهر
حاجی واشنگتن: امروزه روز، ۱۹۳ کشور از نظر بین المللی به رسمیت شناخته شدن و ۱۹۲ تای اونها عضو سازمان ملل متحد هستند. با این حساب آقای احمدی نژاد کاشف ۷ کشور جدیده و از این نظر دست افرادی مانند کریستفر کلمبوس، ماژلان و حتی دکتر ولایتی رو از پشت بسته.
۱. نخستین بار است که می خواهم به گذشته باز گردم!
۲. بسی مشعوف گشتم از سخنان گهر بار نوه ی بی بی زبیده گرمساری که .حماقت در DNA او به هر دو صورت ذاتی و اکتسابی موج می زند...
3. هوا به شدت گرم و مرطوب است...هرچه بیشتر می گذرد آب و هوای مناطق معتدل و مرطوب درس جغرافیا را بهتر از پیش درک می کنم...
4. من که آنجا نیستم پس چگونه به آنجا( ژنرال و امثالها) اعتراضم را اعلام کنم...
5. ما نمی فهمیم یا خودمان را به نفهمی مطلق زده ایم؟؟؟
6. حشره جمع می کنم...!
7. سرود قورباغه ها را دوست دارم اما از بوی گوسفند بدم می آید...آدم را یاد حماقتش می اندازد...می خواهم چند گوسفند به آقای رییس جمهور هدیه بدهم..
8. ...
9. ...
10. ...
موج های مکزیکی ساقه های برنج
پ ن : شمال هم که هر چه تابستان را روسفید کرده... زلفه شه ام آرزوست !
باز باران، باران
شیشه پنجره را باران شست...